6. dec, 2021

Terug in de tijd.

Daar zit je dan op de Puch en zoals je ziet maakte ik toen toch wel helemaal de blits. Kort koppie met kleine doch duidelijke kuif die in de loop der jaren ook niet meer weg is gegaan. En dan de kleding, zwarte blazer met keurig hemd en bijpassend gehaakt stropje en........die broek, de meiden waren er helemaal gek van, ééntje met een Dave Berry ruitje (hij droeg zulke broeken of soortgelijk) denk ik, een waarlijk Strange Effect echt helemaal te gek. De badstof sokken gestoken in suede booties maakte het geheel af, wat een broekie hé. Deze wereldfoto werd gemaakt in 1966 dus toen had ik de leeftijd  van........lentes.

En waarom deze "belevenis" ?, dat ga ik proberen uit te leggen. De afgelopen week was op de regionale zender RTV Utrecht de week van de jaren zestig en als je mij blij wilt hebben dan is het toch zeker een terugblik in die jaren met als hoogtepunt iedere dag die fantastische muziek, (heel wat anders dan de hedendaagse "muziek" daar krijg ik nou echt de biebers van) of zoals de Fortunes het toen zongen Here it comes again i feel it here it comes again. Nou weet ik niet hoe het bij jullie is maar bijna bij ieder nummer wat ik hoor komen er herinneringen naar boven, allerlei beelden die in de bovenkamer zijn opgeslagen en bij een aantal daarvan krijg je van die kippenvel momentjes, herkenbaar? What a wonderfull world Sam Cooke zong het al in 1960 en toen moesten die turbulente jaren nog echt beginnen de jaren van de nozems tegen de artistiekelingen zoals we elkaar noemden, reed je op een Puch of een Thomos dan was je een artistiekeling bewoog je je voort op een andere brommer dan behoorde je tot het volk der nozems of vetkuiven en wat was ik........?, ik schurkte er een beetje tegen aan beetje van dit beetje van dat, kon het ook geen kwaad gezien de rellen die ook in het rustige Vlaardingen uitbraken, jazeker ook ik gered door mijn snelheid wist de lange lat van de politie te ontwijken. En dan de meisjes, ja de meisjes die reden meestal op een grijze Mobylette ook wel pruimen schudder genoemd, ultra korte rokjes (scheetfrie) knietjes tegen elkaar (dit om een blaasontsteking te voorkomen denk ik) en scheuren met dat ding. Maar het zicht op die korte rokjes van de meiden dat was toch wel een straatbeeld waar je u tegen kon zeggen, zeker voor ons jonge jongens (sorry dames) een lust voor het oog en het kon hé in die jaren, alleen omkijken en nafluiten verder niets, Oh Pretty Woman.

Het was de tijd dat onze muzikale carriére zich begon aan te dienen een tijd waarin héél veel voor ons jonge jongens (en meisjes) zou gaan veranderen alsof er in die jaren nog niet genoeg aan het veranderen was, What a wonderfull world. Oh ja voordat ik helemaal los ga nog even terug naar de muziek in die jaren, wat was het allemaal goed zeg goeie teksten en melodieus nee niet normaal joh. En wat is nou het mooie van dit alles........die bands die artiesten oké ze zijn op leeftijd maar al die gasten zijn nog steeds in staat om zalen, stadions of concertzalen vol te krijgen en jawel daar zijn ze weer die kippenvel momentjes, echt niet alleen grijze hoofden nee van alle leeftijden en de meeste van die songs zijn evergreens geworden songs voor jong en oud, Respect. Hééél anders dan die "artiesten" van nu waarvoor de meesten al heel snel het predicaat geld odd ofwel de uiterste houdbaarheid datum is allang verstreken en........is dat zo?, ik weet het bijna wel zeker maar zoals met alles over smaak valt niet te twisten. Maar weet je wat ook zo leuk was toen, je had van die kleurrijke figuren waaronder de Geluidsdichter Johnny de Selfkicker of zoals hij zichzelf noemde De Nieuwe Mongool of Professor Eitje. Hij presteerde het in een vier uur durende radioshow het eerste uur helemaal vol te lullen over het koken van een ei of hij produceerde een Oerdicht waar hij alleen maar klanken uit z'n strot gooide wat nergens op sloeg, dat waren nog eens tijden. Mijn hoofd slaat op hol van al die mooie dingen wat er allemaal speelde in die jaren, wat heb ik dat tijdsbeeld intens beleefd en toen in '66 voelde James Brown het ook, I Feel Good-I Feel Nice en zo was het, je wilde erbij horen. Maar nu........ja nu ga ik toch even terug, terug weer naar wat ik eerder memoreerde onze start, onze muzikale carriére de jaren waarin we door kregen dat ook wij onze bijdrage moesten leveren aan deze swingende jaren, wij die gewone gassies die het voor elkaar kregen een echte band te formeren en dan ook nog aan de weg wisten te timmeren, wij waren echt de Young Ones. En hoe ontstaat dan zoiets hoor ik jullie zeggen, nou dat was niet zo heel moeilijk want juist in die dagen waren The Shadows met hun sublieme geluid en danspasjes wel héél erg populair en........dat wilden wij ook wij wilden ook Guitar Tango spelen.

Met een aantal buurjongens onder aanvoering van mijn broer begonnen we wat te pielen en al gauw bleek dat niet iedereen talentvol was zodat er steeds wat andere "beginnende muzikanten" door ons werden aangenomen dit natuurlijk ter bevordering van de Good Vibrations. Zo kwam op een dag Harrie bij ons de straat in scheuren op z'n Kreidler Floret, créme met héél véél chrome en dat scheurijzer was altijd zodanig gepoetst dat je er een zonnebril voor op moest doen tegen verblinding. Niet alleen van die brommer maar ook van het gitaarspel van Harrie viel ik helemaal stil, ik was echt onder de indruk wat was dit goed nog nooit in levende lijve gehoord of gezien. Zo hadden we al gauw een paar gassies om een band te formeren, alleen zanger niet goed drummer niet goed dus op zoek naar nieuwe muzikanten. Het geraamte van de band stond, Harrie op sologitaar en Huib op basgitaar en ik dan, ja nog even op gitaarles geweest maar helaas geen vingers voor die ijzeren snaren zodat ik de drummer ging vervangen en achter de ketels plaats nam. Ik heb het nog wel een keertje geprobeerd maar veel verder dan het nadoen van Ferre Grignard (brilletje op de neus) met Ring Ring I've got to sing tussen de schuifdeuren ben ik niet gekomen nee ik had toch iets meer met die stokkies. Maar ja dan ben je nog maar met drie en er moest toch ook een zanger bij komen en of het zo moest zijn daar kwam hij aan gescheurd op zijn Puch met recht stuur, netjes in de kleding goed voorkomen klaar om achter de microfoon plaats te nemen en heel eerlijk zingen kon hij en nog steeds, onze zanger en gitarist Ben nu spelend in die ontzettend leuke band T'hanks. En dan als klap op de vuurpijl komt daar ook nog een organist bij, Willem bespeelde op zijn geheel eigen wijze de toetsen en ziedaar de band was geboren. Eight days a week waren we er mee bezig, wat een fantastische tijd.

En weet je wat het allel aller leukst is aan dit verhaal?  Alle leden van de band hebben hun vriendinnetje gevonden door toedoen van de band en zijn allen nog steeds bij elkaar, gelukkig getrouwd en hebben kinderen en zijn (bijna) allemaal musici in ruste genietend van hun kleinkinderen en wanneer er weer zo'n jaren zestig song voorbij komt zingen ze dat moeiteloos mee en komen de beelden van toen weer naar boven.

This is the end, we sluiten het verhaal af.