Daar worden we blij van.

 

Een zacht briesje als tegenwind dat ervoor zorgt dat we rustig fietsend op onze bestemming aan komen, deze keer is het net als vroeger het heerlijke gevoel van samen op één fiets, mijn vriendin en ik. 

Het is nog één van die mooie najaarsdagen waarop je gaat denken wat je zoal kunt doen, gaan we wandelen gaan we met de auto weg of……..gaan we op de fiets. Die keus is snel gemaakt, we nemen de fiets en dan niet op twee fietsen nee we gaan samen op de opoefiets van mijn vriendin, die met de grote rode bel en dat leuke mandje voorop. Net als lang geleden toen we dit ook deden ben ik de bestuurder met achterop in amazonezit mijn vriendin en nu ook net als toen houd zij mij vast met één arm om mijn middel. Zo gaan we met een rustig gangetje de stad in om daar maar eens te zien wat we echt gaan doen. De mensen die op de stoep ons tegemoet komen lopen kijken ons lachend aan, misschien roept het bij hen ook wel herinneringen op aan vroeger en hoe leuk er steekt er zelfs één de duim omhoog. Het is ook een leuk plaatje, het nostalgische vervoermiddel met daarop twee mensen die plezier hebben en dan ook nog eens dat mooie rode jasje van mijn vriendin, dit vraagt om een reactie. Het lijkt er zelfs op dat de vogels reageren op ons met misschien wel hun laatste najaar lied alvorens ook zij de winter ingaan.

 

We zijn aangekomen in het centrum en voorzichtig als we zijn met ons vervoermiddel geven we haar een goede plek. Keuvelend door de binnenstad worden we naar binnen getrokken (niet fysiek maar letterlijk) in de winkel van Charlotte en Andrew, je weet wel waar ze kleding verkopen. Het lijkt wel of het zo moet zijn dat we daar vandaag onze slag moeten slaan of we daar vandaag een schat vinden, nou ja je moet de eventuele schat natuurlijk nog wel even afrekenen bij de kassa maar dat is van later zorg. Voor héél even gaan we onze eigen weg, mijn vriendin naar de afdeling Charlotte en ik naar de bovenste verdieping alwaar de afdeling Andrew zich bevind. We spreken zoals altijd af als we zoiets doen dat we elkaar weer opzoeken als we klaar zijn en komen elkaar dan tegemoet, kan zo nu en dan een hilarisch moment op leveren wanneer we toevallig elkaar passeren op de roltrap en elkaar groeten met, dag mevrouw dag meneer.

 

Maar goed ik ga de roltrap op en ja hoor halverwege zie ik rechts van mij op de middelste etage een open vitrine met daarin……..RODE PUMPS!!! Ze zijn zo mooi en zo helemaal (en ik kan het echt weten) top met de juiste hak hoogte en de juiste pasvorm dat ik bijna een klein sprongetje maak, de roltrap gaat mij op dat moment niet hard genoeg. Zo snel als ik kan steven ik er op af, niemand maar dan ook niemand mag mij voor zijn deze zijn voor mijn vriendin. Vuurrood zijn ze glanzend vuurrood en oh alsjeblieft laat de juiste maat erbij staan want ik weet dat zij hier heel erg blij van wordt. Kijkendnaar de maten slaat de de twijfel toe, welke maat heeft zij ook alweer is het die of die, ik besluit de kleinere te nemen en ga met de gesloten doos met daarin die rode schat richting de afdeling Charlotte. Beneden gekomen zoek ik haar op en ga vol trots voor haar staan met de doos voor mij uit op twee handen gedragen. Zo zegt ze ben je eindelijk geslaagd wetende dat ik al heel lang voor mezelf een paar geschikte stappers zoek? Ik reik haar de de doos en zeg, nee dat niet, het is iets voor jouw iets wat je heel graag wilt hebben en op het moment dat zij het deksel van de doos verwijderd zie ik de zonnestraatjes in haar ogenverschijnen, alsjeblieft een cadeautje van mij voor jouw. Alleen…….. wanneer zij ze aanpast is de maat niet goed, verdraaid ik krijg het er warm van zo snel als ik kan ren ik bijna struikelend over de eigen benen richting de vitrine en grist de rode schat met de maat die mijn vriendin mij in gefluisterd heeft van de glazen plank. Ik weer terug en overhandig de doos die met een stralende lach en “wat lief” in ontvangst genomen wordt. Bij de kassa gekomen kijkt de kassadame mij aan en vraagt of de maat goed is, even kijk ik naar mijn schoenen maar dan gelijk naar mijn vriendin en dan begrijpt ze dat het niet voor mij is maar voor haar. We groeten de kassadame vrolijk en wensen haar veel werkplezier toe.

 

Met de verworven schat (in doos) gaan we weer op pad om vervolgens even neer te zakken op een terrasje en genieten van de heerlijkheden die het leven ons te bieden heeft.

 

Onze tour de Pompes Rouges om het dan maar even op z’n Frans te zeggen krijgt nog een vervolg, mijn vriendin besluit de rode pumps gelijk aan te doen en zo zittend achterop de fiets met haar rode jasje krijgen we nog meer bekijks en nog meer reacties, leuk is dat, leuk dat de mensen het waarderen dat er ook eens voor kleur gekozen wordt. We fietsen weer in een rustig gangetje naar huis en zo af en toe zie ik in een ooghoek een been met een rode pump omhoog komen, leuk echt leuk, plezier hebben om kleine dingen.

 

Nu nog steeds, iedere keer wanneer zij ervoor heeft gekozen om haar Pompes Rouges aan haar voeten te schuiven en waar we ook zijn, er zijn altijd weer mensen die het kunnen waarderen. Ze kijken ernaar en sommige geven dan een complimentje en wanneer ze dat doen zie je ook de lach bij de mensen zie je vrolijke lichtjes verschijnen en dat allemaal om die Pumps.