Leven in een roes, het gevoel van........

Dit is een kort verhaal naar aanleiding van het 25 jarig bestaan van Coincidence, wat mede een aanleiding was voor een rëunie. We schrijven 26 november 2005.

 

Maandagavond kwart voor 6. Al twee dagen leef ik in een roes en heb een apart gevoel. Ik zal het gevoel proberen uit te leggen. Misschien komt het volgende je wel bekend voor, het is als volgt. Je hebt wel eens een vakantie waarvan je na afloop zegt, dit was zo geweldig die herinneringen die momenten die gebeurtenissen de mensen fantastisch. Dan heb je dus het gevoel van dit wil ik zo lang mogelijk vasthouden, ik wil hiervan zolang mogelijk genieten. Nou dat gevoel dus, zoiets als een warme deken die je over je heen gaat. Misschien is dit gevoel toch herkenbaar.

Weken maanden  ben je er mee bezig. De eerste samenkomst bij ben en Joke thuis, waar ik Wim na ongeveer 30 jaar weer zag. De oude verhalen het muziek maken het uitzoeken welke nummers er gespeeld moeten worden, de vrouwen die gezellig naar Marga gaan, geweldig. Dan de repetities, voor mij heel apart, ik had dus nooit meer muziek gemaakt. Dan de laatste repetitie avond: Wim nog even onwel geworden in Haarlem maar gelukkig snel hersteld. Leo van Reeven komt die avond. Hartstikke leuk, ook Leo zo heel veel jaren niet gezien en muziek maken met Leo erbij maakt het net nog even leuker. Na deze oefensessies en het gezellige samenzijn, is de warme deken een stuk warmer geworden.

En ja hoor dan is het in één keer 26 november. De dag waarop het feest gaat gebeuren. Wij, Hannie en ik, gaan naar Harry en Nel waar ook Wim en Marga naar toe komen. We laten het niet zo merken maar ik denk toch dat we iets van (gezonde) spanning in ons lijf hadden. maar goed, glaasje wijn, biertje kopje soep, hiermee moet het gaan lukken. Half zes, tijd om naar het Trefpunt in Maasland af te reizen.

Rond acht uur, Coincidence gaat spelen. de zaal is vol en de sfeer goed. Zelf ben ik een groot deel van de tijd in de foyer. Ik zie daar een groot aantal mensen binnen komen die ik tientallen jaren niet meer gezien heb. Het weerzien is warm. Niet alleen voor mij maar ook voor Hannie. Over en weer, hoe gaat het met je, hoe is het met de kinderen enz. Wederom wordt de deken warmer.

Om ongeveer tien uur is het dan zover. Het is tijd voor de Homeguard/Key West om het publiek te vermaken. We gaan 7 nummers spelen. Even onwennig, maar dan toch als het eerste nummer is gespeeld en we veel bijval krijgen uit de zaal hebben we het prima naar de zin. Ik zelf zit te genieten van mijn kruin tot aan mijn tenen. Na 7 nummers is het uit met de pret, het is gebeurd. Jammer, ik had nog wel héél lang door willen gaan.

Coincidence gaat weer verder en ik ga weer naar de foyer, lekker verder praten met iedereen. Maar voor je het weet is de avond om. Als laatste met alle andere musici het slotnummer spelen. Een mooie ervaring waar je toch wel een beetje kippenvel van krijgt. Na de laatste tonen is het dan zover, over en uit, het feest is voorbij. Voor mijn gevoel te kort, maar ja het is niet anders. De gasten gaan naar huis en over en weer wordt de hoop uitgesproken voor een spoedig weerzien. Wat ons betreft, prima idee wat ook zeer zeker een vervolg zal krijgen. Na afloop nog even naar de (zeer koude) oefenruimte om nog wat te drinken en na te praten. Iedereen heeft trek gekregen en dus met z'n allen naar Vlaardingen, naar de haven. Helaas overal te druk. We worden uitgenodigd bij Harry en Nel om nog wat te drinken. Daar hebben we nog gezellig even nagepraat tot half vier in de ochtend. Toen was het echt tijd om afscheid te nemen.

Wij naar Vinkeveen, nog even een klein uurtje rijden. Tot iets na Rotterdam nog samen in de auto nagepraat over iedereen en alles. Dan wordt het stil in de auto, Hannie zakt een beetje weg en ik zit in een soort van roes. Op dat moment komt het gevoel naar boven, je weet wel dat gevoel waar ik mee begonnen ben. Half vijf thuis, we gaan naar bed. De deken waar ik het over had is aan het eind van deze mooie avond een donzen dekbed geworden.