De magie van de laatste dag van het jaar.

De dagen tussen kerst en oud en nieuwjaarsdag geven me nu na zoveel jaren toch wel een heel ander gevoel. Ik mis de voorpret van het toeleven naar, ik mis de magie van de laatste dag van het jaar, ik mis de geluk momenten die we vroeger als kind op deze dagen hadden.

Nee echt niet, ik zit niet in een december depressie en dit verhaal zal zeker niet somber worden, maar nu op deze laatste dagen van het jaar genietend van een glaasje wijn gaan mijn gedachten terug. Allereerst naar het afgelopen jaar, de mooie gebeurtenissen en de minder mooie, waarin de mooie altijd overheersen al is het alleen maar dat je daar vrolijk van wordt. En dan na een heerlijk tweede glaasje komen de herinneringen van vroeger boven.

Eerst moet ik terug naar de tegenwoordige tijd, de tijd dat je in deze dagen de kinderen niet meer met kerstbomen ziet sjouwen. En dat........is nou net het gevoel van voorpret hebben wat wij met onze buurtkinderen wel hadden. Nee wij verzamelden geen kerstbomen om ze vervolgens bij de gemeente in te leveren en dan er de hoofdprijs van een stuiver per boom voor te krijgen, wij hadden onze eigen "geheime" bergplaats. Als het in de avond donker was geworden wisten wij de bergplaats van de gemeente wel te vinden en paste wij de leenvorm toe om zo onze kerstbomenberg nog groter te maken. Nou gebeurde het in die dagen dat er zo af en toe eens een veldslag geleverd moest worden om alle verworven schatten te verdedigen, immers wat wij bij de gemeente leende kwamen rivaliserende straten bij ons doen. Waren alle kerstboomverdedigers in de straat dan was er niets aan de hand, een knokpartijtje met de blote vuist en klaar was het al belandde we ook zo af en toe wel op het politie bureau. Zo gebeurde het ook wel dat er niemand was om de kerstbomen schat te bewaken dan waren we dus echt de Sjaak, alles weg en moesten we weer op rooftocht.

De magie van de laatste dag van het jaar zat natuurlijk ook in het vuurwerk, niet al het siervuurwerk wat je nu hebt nee er waren zo gemiddeld vijf soorten. Lichte knallen, zware knallen, een enkele vuurpijl, voetzoekers en gillende keukenmeiden. Vooral deze laatste twee waren van het soort dat niet te voorspellen was waar deze hun weg zouden zoeken. Je moest wel 18 jaar zijn om dit vuurwerk spektakel aan te schaffen, maar ja je had altijd wel een goedwillige buurjongen of familielid die je wat toe stopte. Maar eerst ook al was je 18 moest je naar de politie om een briefje te halen, moeilijk want er bestond geen id, een paspoort wist je geen eens hoe het er uit zag, dus nu na zoveel jaren is het mij toch een raadsel hoe dit precies in z'n werk ging.

De magie van de laatste dag van het jaar was ook de oliebollen die mijn vader op deze dag ging bakken. De hele dag stond het huis in het teken van de oliebollen en appelflappen met of zonder verrassing erin. Pa maakte zich er niet makkelijk van af hij kocht geen kant en klaar bak spul, hij deed het op de manier zoals de professionele bollen en appelflappen bakkers hun creaties aan het vet toe vertrouwden. Hij gebruikte gist om het beslag te laten rijzen en geloof me als het ging rijzen dan ging het ook echt, naast de kolenkachel stond de emmer met een vochtige theedoek afgedekt en begon het lange wachten. Af en toe kijken of het beslag omhoog kwam, wij als kinderen kijkend naar Pa of het ging lukken en ik kan je vertellen dit vonden wij wel héél erg spannend, want het kon zomaar zijn dat wij razendsnel een tweede emmer moesten halen, waarschijnlijk had Pa dan iets teveel gist in het beslag gedaan. Het is hem zelfs een keer gelukt om bijna drie emmers te vullen met beslag met als gevolg dat onze Pa wel héél lang in de keuken stond te bakken en wij tot eind januari nog oliebollen te eten hadden. Deze bollen met of zonder rozijnen en al die heerlijke appelflappen waren van een dermate hoge kwaliteit dat ze wel leken gemaakt door een magiër. Het bakken van deze heerlijkheden op deze speciale dag van het jaar waren voor ons als kind één van die geluksmomenten.

De voorpret hebben we gehad en gaan door naar het volgende magische moment, het moment waarop de kerkklok twaalf uur slaat maar waar de boten in de havens het geluid van de kerkklok met scheepstoeters ver over stijgt. We staan te trappelen om naar buiten te gaan, het kleine lijf trilt van opwinding, benen te kort om de trap af te springen want nu gaat het echt beginnen. met z'n allen sjouwen we de kerstbomen naar het schoolplein, al gauw ontstaat er een enorme brandstapel en wanneer de stapel hoog genoeg is gaat knal boem pats de fik erin. Oppassend voor de keukenmeiden en voetzoekers staan we met alle buren rondom onze brandstapel en dan........komt er om de hoek van de straat een politieauto aan geraasd gevolgd door een grote brandweerauto met gillende sirene. Binnen de kortste keren is onze brandstapel verworden tot een zéér zielig hoopje zwarte stammetjes, brandweer klaar en inrukken naar de volgende brand. Uit met de pret, dus niet hé dat dacht je, nee hoor we hadden nog zat in voorraad zodat we toch lekker door konden gaan met ons eigen feestje met als ongenode gasten politie en brandweer.

 

Dit verhaal staat op mijn persoonlijke geheugenschijf alwaar ik het mapje december herinneringen opende en geloof het of niet magie, voorpret, geluksmomenten en leuke herinneringen iedereen heeft deze in zich en het oproepen van al deze mooie dingen zij geheel gratis.