Een mooi gebaar.

Er zijn van die momenten dat je er even niet niet met het hoofd bij bent, dat je heel ergens anders zit met je gedachten en niet echt opslaat wat er om je heen gebeurd. Het is mij overkomen in deze “belevenis”.

Ik ben onderweg in de winkelbus naar de groothandel. Mijn collega/werkgever heeft mij gevraagd om het tekort aan inpak materiaal aan te vullen. Gewapend met mijn boodschappenbriefje ga ik op pad. Nou is het zo dat ik de weg er naar toe blindelings kan vinden, gezien het zeker niet de eerste keer is dat ik daar inkopen heb gedaan. Ik dus op pad richting Amsterdam Zuidoost, allemaal niet zo heel erg spannend, gaat bijna vanzelf. Ik draai de straat in waar de groothandel is gevestigd, oh ja voor de liefhebbers van exacte informatie het bedrijf heet Paardenkoper. Voor aan de straat staat een levensgroot bord: BETAALD PARKEREN, hier kijk ik echt even van op want dit is echt nieuw nog nooit gezien maar goed het zal wel. Halverwege de straat ben ik het min of meer alweer vergeten of…….. . Bus parkeren recht voor de winkel op een mooi hoekplekje, zodanig dat ik straks met gemak mijn spullen in kan laden, tot zover alles oké. Met mijn mondkap voor ga ik met de grote winkelkar mijn boodschappenlijstje af alleen……..het is moeilijker dan ik vooraf had gedacht, in de haast heb ik geen voorbeeldjes mee kunnen nemen en zoals bijna altijd heb ik geen mobiel bij me. Ik moet nu zelf gaan bepalen wat voor designs de baas mooi vind, ik moet mij in gaan leven in zijn gedachtengang wat wel en zeker wat niet en dat kost tijd héél veel tijd. Ik loop als een verdwaasde van het ene schap naar het andere mij afvragende of ik de goede keus heb gemaakt. Gelukkig blijken we daarover op één lijn te zitten en wordt mijn keuze bij terugkomst in de winkel goedgekeurd.

We gaan weer terug naar de groothandel, Ik reken de gekochte waar af en ga richting uitgang. Al bij de schuifdeuren krijg ik het gevoel dat er iets niet in de haak is, en op dat moment is mijn gevoel ook juist, ik kijk naar rechts waar de bus staat, zie ik een parkeerwachter druk doende om de gegevens van de bus in te voeren. Oh oh dat ziet er niet best uit, daar gaat een uurloon van mijn salarisbriefje af, dit gaat euro’s kosten. Naar buiten en zo snel als mogelijk is bij de dienstdoende ambtenaar te komen om zo mogelijk de opgedane schade misschien ongedaan te maken. En terwijl ik in zijn richting loop bedenk ik mij dat ik nu de lessen van een korte periode aan de toneelschool mij zou kunnen helpen. Schouders af laten hangen en je meest onschuldige betrouwbare uitstraling laten zien, zo treed ik de ambtenaar tegemoet. Goede morgen begroet ik hem, de man kijkt van zijn computertje naar mij en ik zeg tegen hem dit is triest heel erg triest, als een volleerd acteur komt het eruit. Is deze auto van u vraagt de beste man, ja meneer die is van mij. Ik acteer verder en zeg dan, ik wist echt niet dat het hier betaald parkeren is ik kom hier voor het eerst, vanmorgen belde de zoon of ik een ritje voor hem wilde doen en héél eerlijk ik ben hier echt helemaal nieuw, en dit zeg ik dan met een staal gezicht zonder ook maar even te blozen maar ja hé die acteerlessen brengen nu misschien toch echt geld op. De man kijkt mij eens goed aan en zegt dan tot mijn welgemeende opluchting dat hij de bekeuring deze keer zal annuleren maar dat ik zeker de eerstvolgende keer zal moeten betalen. Poeh dat is een welkome verrassing het salarisbriefje blijft in tact. Nog steeds de onschuld spelende dank ik hem voor dit genereuze gebaar en wens hem een héél fijne dag en hele goede feestdagen. Poeh poeh dat was op het nippertje en precies op tijd bij de bus, waar ik wanneer ik de bus aan het inladen ben op nog geen twee meter afstand een parkeer betaalautomaat zie staan.

Het is de volgende dag en weer moet ik naar de groothandel! Zelfde verhaal, boodschappen doen inladen en weg wezen. Maar nu (ik sta weer op dezelfde plek) heb ik toch maar een parkeerkaartje gekocht. Maar of de duivel ermee speelde staat daar die zelfde parkeerwacht weer voor mijn bus, met de computer weer druk in de weer. Daar gaan we weer, acteren maar hoewel ik toch een kaartje heb gekocht maar oké we zien wel. Goede morgen groet ik de ambtenaar en vraag of er een probleem is. Goede morgen groet hij terug en zegt dan, waarschijnlijk heeft u na gisteren niets geleerd. Pardon zeg ik, ik ben hier gisteren helemaal niet geweest dus ik weet niet waar u het over heeft. De man kijkt bedenkelijk en gelooft mij niet echt. Dan zeg ik oh wacht eens even dit is een misverstand ik ben hier gisteren niet geweest dat was mijn tweelingbroer en dit alles alweer vanwege de acteerlessen zéér geloofwaardig en bijkomend voordeel ik had ook een andere jas aan dan gisteren, en op het moment dat ik dit alles uit sta te kramen begin ik het bijna zelf nog te geloven. De ambtenaar lijkt om te zijn maar zegt dan, maar u heeft niet betaald. Nou dat is niet zo ik heb een kaartje gekocht en voor het stuur gelegd. Oh ja zegt hij zullen we even kijken? En ja hoor het kaartje is weg de man heeft gelijk, maar meedenkende zegt hij misschien is het wel eraf gevallen bij het dichtdoen van het portier. En ja hoor, daar licht mijn betaalbewijs met datum en tijd alles erop en eraan. De ambtenaar haalt wederom een streep door de bekeuring en ook nu weer bedank ik hem hartelijk in mijn hoedanigheid als tweelingbroer met een andere jas aan. Hebben die paar acteerlessen toch nog nut gehad.

Mee voelen of mee denken het is niet iedereen gegeven, maar deze parkeer controleur deze ambtenaar van de gemeente Amsterdam is er één die het wel in zich heeft. Al weglopende draait de ambtenaar zich nog één keer om en roept dan al lachende, de groeten aan je broer en tot de volgende keer.